Świerk biały

Picea glauca Alberta Globe

Kopułasta odmiana świerka białego o zielonym wybarwieniu; niewielkie rozmiary sprawiają, że roślina zmieści się w każdym założeniu ogrodowym.

Opis

Roślina posadzona w odpowiednich warunkach nie jest trudna w uprawie, jednak nie zalicza się do „bezobsługowych”. Świerk biały 'Alberta Globe' wymaga podlewania, nawożenia i okazjonalnego przycinania; pozostawiony bez opieki może być podatny na choroby.

Świerk biały Zdjęcie główne

Liście

Pokrój

Jesień

01 / 4

Wygląd

Karłowa odmiana świerka białego o regularnym, bardzo gęstym półkulistym pokroju. U starszych egzemplarzy bryła może nieznacznie się wydłużać i przybierać formę stożkowatą.

Cecha charakterystyczna tej grupy roślin to miękkie – w tym przypadku zielone – igły, przypominające liście wrzosu. Igły te są ułożone promieniście na krótkich, kilku-centymetrowych pędach, które tworzą zwartą zieloną powierzchnię bez wyraźnego przewodnika.

'Alberta Globe' to bardzo wolno rosnąca odmiana: po 10 latach osiąga 40–50 cm wysokości. Starsze egzemplarze rzadko przekraczają 80 cm.

Igły mają długość około 6–9 cm. Wiosną przybierają intensywnie zielony, świeży kolor, z czasem nieco ciemniejąc.

02 / 4

Stanowisko i uprawa

Świerki białe lubią stanowiska w pełnym słońcu, choć tolerują krótkotrwałe, parogodzinne zacienienie.

Podobnie jak inne świerki, nie są szczególnie wybredne względem gleby, jednak najlepiej wyglądają i najzdrowiej rosną na glebach żyznych i umiarkowanie wilgotnych.

Młode rośliny, ze słabiej rozwiniętym systemem korzeniowym, wymagają regularnego podlewania; preferują stanowiska od umiarkowanie wilgotnych po wilgotne. Starsze egzemplarze mają głęboko sięgający system korzeniowy i lepiej radzą sobie na glebach suchszych i mniej żyznych.

Świerk biały najlepiej rośnie przy wilgotnym powietrzu i przy regularnym podlewaniu, wtedy rzadziej atakują go szkodniki. Na roślinie mogą pojawiać się wybujałe pędy (tzw. „rewersje”) wystające poza ogólny zarys bryły — warto je usuwać, by nie zagłuszyły odmiany szlachetniejszej. Roślina dobrze znosi cięcie i formowanie oraz jest mrozoodporna.

Iglak w miejscach nieosłoniętych w bezśnieżne i mroźne zimy może być wysuszany przez wiatr, co skutkuje wiosennym gubieniem igieł. Aby tego uniknąć, w zimie, gdy brak śniegu i świeci słońce, osłaniajmy rośliny zwłaszcza od strony południowej lub wybierajmy dla nich stanowiska osłonięte.

Świerki białe, jak większość roślin zimozielonych, są narażone na zjawisko suszy fizjologicznej; pamiętajmy o podlewaniu ich zimą i na przedwiośniu.

03 / 4

Zastosowanie

Dzięki niewielkim rozmiarom roślina doskonale nadaje się do małych ogrodów przydomowych, na wrzosowiska oraz do skrzyń na balkonach i tarasach.

Niewielki iglak będzie też ładnie prezentował się na skalniakach i w alpinariach.

Tworząc rabatę z udziałem świerka białego 'Albera Globe' pamiętajmy, że roślina preferuje kwaśną glebę; najprostszym rozwiązaniem jest kompozycja z roślin kwasolubnych.

Na rabacie o niskim pH obok świerka można posadzić pęcherznicę kalinolistną 'Diabolo' o bordowych liściach, sosnę górską 'Carsten' oraz berberysy Thunberga czy kwitnące hortensje bukietowe i dębolistne.

04 / 4

Uwaga!

Największym zagrożeniem dla regularnego pokroju oraz miękkich igieł jest psi mocz. W pierwszej kolejności powoduje on żółknięcie igieł, a po ich opadnięciu pozostają widoczne ubytki w zwartej bryle zieleni — co znacznie obniża walory dekoracyjne rośliny.

Fenologia

Roczny rytm kwitnienia, owocowania i prac pielęgnacyjnych

Fenologia rośliny

Sadzenie
Iglaki kwasolubne sadzone jako soliter lub na rabacie 10-16. tydz. marzec - kwiecień zalecane Czytaj więcej
Iglaki kwasolubne sadzone jako soliter lub na rabacie 31-38. tydz. sierpień - wrzesień zalecane Czytaj więcej
Cięcie
Cięcie wczesnowiosenne - porządkujące po zimie 6-10. tydz. luty - marzec Czytaj więcej
Nawożenie
Całosezonowe 9-13. tydz. luty - marzec Czytaj więcej
Nawożenie Wiosenne 10-12. tydz. marzec Czytaj więcej
Nawożenie wiosenne 12. tydz. marzec Czytaj więcej
Nawożenie Letnie 20. tydz. maj Czytaj więcej
Nawożenie Letnie 26-28. tydz. czerwiec - lipiec Czytaj więcej
Nawożenie późnoletnie 28. tydz. lipiec Czytaj więcej
Nawożenie Jesienne 30-37. tydz. lipiec - wrzesień Czytaj więcej

Dane pochodzą z modelu Plant Phenology V1. Terminy są tygodniowymi zakresami walidowanymi z danych Ogrodeusa i mogą różnić się zależnie od pogody oraz stanowiska.

Rozmiary

Rozmiary i wzrost

Docelowa wysokość
80 cm
Docelowa szerokość
80 cm
Wysokość po 10 latach
40 cm
Szerokość po 10 latach
30 cm
Rozstaw sadzenia
40 cm

Cechy

Cechy rośliny

Strefa mrozoodporności
Strefa mrozoodporności 4
Naturalny pokrój
Kopulasty
Liście / igły
Zimozielone liście / igły
Klasa rozmiaru
Miniatura

Cechy

Cechy i zastosowanie

Stanowisko

Preferowane nasłonecznienie
Pełne słońce
Tolerowane nasłonecznienie
Półcień
Preferowana wilgotność gleby
Wilgotne stanowisko
Tolerowana wilgotność gleby
Świeże stanowisko
Preferowana gleba
Gleba przepuszczalna Gleba żyzna
Tolerowana gleba
Gleba piaszczysta Gleba próchniczna Gleba piaszczysto-gliniasta Przeciętna gleba ogrodowa
Preferowany odczyn gleby
Podłoże lekko kwaśne
Tolerowany odczyn gleby
Podłoże kwaśne

Cechy

  • Atrakcyjny pokrój
  • Zwarty pokrój
  • Przyjazna dzieciom
  • Głęboki system korzeniowy

Ostrzeżenia

  • Wrażliwa na szkodniki
  • Źle znosi przesadzanie

Zastosowanie

  • Do pojemników
  • Do małych ogrodów
  • Do ogrodu skalnego
  • Do ogrodu żwirowego
  • Do tworzenia zielonych rzeźb
  • Na balkony i tarasy
  • Na rabaty mieszane
  • Na skarpę
  • Na wrzosowiska
  • Nad oczka wodne

care

  • Dobrze znosi cięcie
  • Znosi suszę

morphology

  • Zimozielone liście

Grupy roślin

Choroby i szkodniki

Choroby i szkodniki

Roślina najczęściej atakowana jest przez przędziorka - pajęczaka, który powoduje brązowienie roślin.

Zobacz pełny katalog