Sosna wejmutka
Pinus strobus
Wejmutka to jedna z częściej spotykanych sosen w polskich ogrodach, rozpoznawalna po miękkich, długich i wiotkich igłach.
Choć często spotykana w Polsce i Europie, wejmutka jest przybyszem zza oceanu — naturalnie występuje w Kanadzie oraz w północnej części Stanów Zjednoczonych.
Liście
Pokrój
Jesień
01 / 4
Wygląd
To dorodne drzewo iglaste, które może osiągać do 30 m wysokości. W praktyce, po 10–15 latach wiele egzemplarzy dorasta do około 6 m.
Młode okazy mają zwykle regularny, stożkowaty pokrój; z wiekiem korona rozszerza się i staje się bardziej nieregularna, zwłaszcza w górnych partiach.
Gałęzie wyrastają w okółkach, tworząc wyraźne „piętra”. Konary początkowo rosną skośnie w górę, z czasem „prostują się” i przyjmują niemal poziome położenie.
Najbardziej charakterystyczne są długie, szarosrebrne igły, osiągające do 14 cm długości. Igły zebrane są po 5 w pęczku (sosna pięcioigielna), są miękkie i wiotkie, dzięki czemu ładnie falują na wietrze.
Starsze drzewa zawiązują duże, walcowate szyszki długości 10–20 cm. Niedojrzałe szyszki bywają silnie pokryte żywicą; po wysypaniu nasion często jeszcze przez pewien czas pozostają na gałęziach.
02 / 4
Stanowisko i uprawa
Wejmutka, podobnie jak wiele roślin iglastych, preferuje stanowiska w pełnym słońcu, choć toleruje niewielkie zacienienie.
Najlepiej rośnie na wilgotnych, żyznych glebach o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego (pH około 4,5–6,5). Nie toleruje gleb zasadowych (powyżej pH 7) — na takich podłożach igły często żółkną.
Roślinie nie sprzyja przesuszanie ani zasolenie podłoża; dlatego nie zaleca się sadzenia wejmutki w pobliżu dróg i chodników, gdzie stosuje się sól drogową.
Wejmutka słabo znosi silne zanieczyszczenie powietrza, natomiast cechuje się wysoką mrozoodpornością i może rosnąć także w chłodniejszych rejonach kraju.
O roślinę, jak o wszystkie gatunki zimozielone, należy pamiętać zimą i na przedwiośniu — może wtedy cierpieć z powodu suszy fizjologicznej.
03 / 4
Zastosowanie
Jako duże, dekoracyjne drzewo o ciekawej, jasnej barwie igieł, wejmutka doskonale sprawdza się jako soliter.
Zaleca się sadzenie jej w większych założeniach ogrodowych i parkowych, w towarzystwie jodeł — np. jodły jednobarwnej czy jodły kaukaskiej — oraz z świerkiem serbskim lub sosną limbą.
W otoczeniu liściastym ciekawym partnerem będą drzewa takie jak klon jesionolistny 'Flamingo', brzoza pożyteczna 'Doorenbos' czy ambrowiec amerykański, efektownie przebarwiający się jesienią.
04 / 4
Uwaga!
Najpoważniejszym ograniczeniem uprawy wejmutki jest jej podatność na rdzę wejmutkowo‑porzeczkową, która powoduje wycieki żywicy. Przed posadzeniem warto upewnić się, czy w pobliżu nie rosną porzeczki (więcej informacji w zakładce choroby).
Fenologia
Roczny rytm kwitnienia, owocowania i prac pielęgnacyjnych
Fenologia rośliny
- Brązowe
Dane pochodzą z modelu Plant Phenology V1. Terminy są tygodniowymi zakresami walidowanymi z danych Ogrodeusa i mogą różnić się zależnie od pogody oraz stanowiska.
Rozmiary
Rozmiary i wzrost
- Docelowa wysokość
- 30 m
- Docelowa szerokość
- 15 m
Cechy
Cechy rośliny
- Strefa mrozoodporności
- Strefa mrozoodporności 4
- Naturalny pokrój
- Rozłożysty
- Liście / igły
- Zimozielone liście / igły
- Siła wzrostu
- Silny wzrost
Cechy
Cechy i zastosowanie
Stanowisko
- Preferowane nasłonecznienie
- Pełne słońce
- Preferowana wilgotność gleby
- Wilgotne stanowisko
- Tolerowana wilgotność gleby
- Świeże stanowisko
- Preferowana gleba
- Gleba przepuszczalna Gleba żyzna
- Tolerowana gleba
- Gleba próchniczna Gleba piaszczysto-gliniasta
- Preferowany odczyn gleby
- Podłoże kwaśne Podłoże lekko kwaśne
Ostrzeżenia
- Podatna na choroby
- Źle znosi zanieczyszczenie powietrza
Zastosowanie
- Soliter
- Do parków
morphology
- Zimozielone liście
Grupy roślin
Przeglądaj grupy roślin
Choroby i szkodniki
Choroby i szkodniki
Wejmutka jest wrażliwa na rdzę wejmutkowo-porzeczkową. Objawy to pękanie kory i wyciek żywicy.
Powiązana wiedza
-
Jakie powojniki możemy posadzić w ogrodzie?
Powojniki (Clematis) są piękne pnącza cenione za romantyczne kwiaty. Ich wybór przyprawia o zawrót głowy - powojniki tak możemy dobrać do ogrodu, że będą kwitły od kwietnia aż do października.
-
Kwiecień w ogrodzie
W kwietniu witamy wiosnę i jej subtelne kolory - cieszą nas żółte forsycje, różowe śliwy czy białe magnolie. Jest to czas ogrodników: sadzimy, dzielimy, przesadzamy i nawozimy. Czeka nas więc sporo pracy, ale też satysfakcji i zadowolenia z jej efektów.
-
Czerwiec w ogrodzie
Pierwszy letni miesiąc daje dużo radości w ogrodzie. Trwa festiwal barw i kwiatów. W tym miesiącu kontynuujemy prace wiosenno-letnie i nie ma mowy o lenistwie. Przede wszystkim podlewamy, pielimy i walczymy ze szkodnikami i chorobami. Sadzimy, siejemy, pikujemy, rozsadzamy i pilnujemy, aby dotychczasowe prace przyniosły pożądany efekt.
