Cyprysik tępołuskowy

Chamaecyparis obtusa Tsatsumi

Oryginalna odmiana 'Tsatsumi' cyprysika tępołuskowego o sznurkowatych pędach; kompaktowa forma, która stanie się ozdobą rabat bylinowych, skalniaków i ogrodów iglastych.

Opis

Cyprysiki tępołuskowe, zwane także (ze względu na pochodzenie) japońskimi, to niewielkie iglaki, które w naszym klimacie wymagają nieco więcej uwagi ze strony właściciela.

Cyprysik tępołuskowy Zdjęcie główne

Liście

Pokrój

Jesień

01 / 4

Wygląd

'Tsatsumi' początkowo tworzy zaokrągloną, wręcz jajowatą formę, która z wiekiem wypiętrza się i przybiera zarys zwartego, lecz nieregularnego stożka. Korona jest gęsta, a charakterystyczną cechą odmiany są sznurkowate zielone pędy.

Jest to odmiana o bardzo wolnym tempie wzrostu — średni roczny przyrost wynosi około 5 cm. 10-letnie egzemplarze osiągają do 50 cm wysokości przy docelowej wysokości około 150 cm.

Łuski są drobne, zielone i błyszczące; silnie przylegają do pędów, tworząc smukłe, sznurkowate odgałęzienia będące główną ozdobą rośliny.

02 / 4

Stanowisko i uprawa

Cyprysiki tępołuskowe bywają wymagające: ze względu na niepełną mrozoodporność wymagają zacisznych (osłoniętych od wiatru) stanowisk oraz wilgotnej, przepuszczalnej i żyznej gleby. Są kwasolubne — najlepiej rosną w podłożu od kwaśnego do lekko kwaśnego. Na przeciętnej, niepiaszczystej glebie poradzą sobie, ale wygląd rośliny może być wówczas gorszy.

Młode rośliny mogą przemarzać, warto je osłaniać. Na zachód od Wisły zwykle radzą sobie lepiej.

Mogą rosnąć i w słońcu, i w półcieniu. Na mocnej ekspozycji słonecznej należy zapewnić im większą wilgotność. Uprawie sprzyja bliskość zbiornika wodnego (oczka, stawu, kaskady). Cyprysiki zdecydowanie nie lubią przesuszania — zwłaszcza w czasie bezśnieżnej zimy, gdy grozi im susza fizjologiczna.

Mimo że gatunek jest często stosowany w miastach i wykazuje znaczną odporność na miejskie zanieczyszczenia, nie toleruje suchego powietrza — nie przepada za upałami ani za zasolonym podłożem (np. przy chodnikach i drogach).

03 / 4

Zastosowanie

Dzięki wolnemu wzrostowi roślina dobrze sprawdzi się w małych i większych ogrodach przydomowych. Orientalny wygląd iglaka czyni go wartościowym elementem ogrodu japońskiego — w zestawieniu z azaliami japońskimi, hostami, tawułkami japońskimi, klonem palmowym i sosną drobnokwiatową.

'Tsatsumi' ciekawie prezentuje się na skalnej rabacie, np. otoczony niskimi roślinami takimi jak wrzos pospolity, złocisty jałowiec płożący ('Mother Lode' lub 'Golden Carpet') oraz obficie kwitnące wiosną floks szydlasty i latem goździki czy zawciągi nadmorskie 'Dusseldorfer Stolz'.

Innym pomysłem jest kompozycja kolorystyczna z udziałem berberysów Thunberga (np. bordowego 'Admiration' lub pomarańczowego 'Orange Rocket') oraz kwitnących tawuł japońskich (np. żółtej 'Goldflame' czy jasnozielonej 'Anthony Waterer').

Roślina sprawdzi się także na klasycznej rabacie z bylinami, na wrzosowisku oraz nad oczkiem wodnym. Sznurkowate pędy 'Tsatsumi' mogą stanowić ciekawe urozmaicenie kompozycji z samych roślin iglastych: sosen, jodeł, świerków i jałowców.

04 / 4

Ciekawostki

Cyprysik tępołuskowy (japoński) jest wymieniany jako jedno z pięciu świętych drzew Japonii. Pozostałe to sosna parasolowata, drzewo sakaki (Cleyera japonica), cedr i miłorząb.

Fenologia

Roczny rytm kwitnienia, owocowania i prac pielęgnacyjnych

Fenologia rośliny

Sadzenie
Iglaki kwasolubne sadzone jako soliter lub na rabacie 10-16. tydz. marzec - kwiecień zalecane Czytaj więcej
Iglaki kwasolubne sadzone jako soliter lub na rabacie 31-38. tydz. sierpień - wrzesień zalecane Czytaj więcej
Cięcie
Cięcie wczesnowiosenne - porządkujące po zimie 6-10. tydz. luty - marzec Czytaj więcej
Nawożenie
Całosezonowe 9-13. tydz. luty - marzec Czytaj więcej
Nawożenie Wiosenne 10-12. tydz. marzec Czytaj więcej
Nawożenie wiosenne 12. tydz. marzec Czytaj więcej
Nawożenie Letnie 20. tydz. maj Czytaj więcej
Nawożenie Letnie 26-28. tydz. czerwiec - lipiec Czytaj więcej
Nawożenie późnoletnie 28. tydz. lipiec Czytaj więcej
Nawożenie Jesienne 30-37. tydz. lipiec - wrzesień Czytaj więcej

Dane pochodzą z modelu Plant Phenology V1. Terminy są tygodniowymi zakresami walidowanymi z danych Ogrodeusa i mogą różnić się zależnie od pogody oraz stanowiska.

Rozmiary

Rozmiary i wzrost

Docelowa wysokość
1,5 m
Docelowa szerokość
1,5 m
Wysokość po 10 latach
50 cm
Szerokość po 10 latach
50 cm
Rozstaw sadzenia
60 cm

Cechy

Cechy rośliny

Strefa mrozoodporności
Strefa mrozoodporności 7
Naturalny pokrój
Półkulisty
Liście / igły
Zimozielone liście / igły
Klasa rozmiaru
Miniatura

Cechy

Cechy i zastosowanie

Stanowisko

Preferowane nasłonecznienie
Pełne słońce
Tolerowane nasłonecznienie
Półcień
Preferowana wilgotność gleby
Świeże stanowisko Wilgotne stanowisko
Preferowana gleba
Gleba próchniczna Gleba przepuszczalna Gleba żyzna
Tolerowana gleba
Gleba piaszczysto-gliniasta Przeciętna gleba ogrodowa
Preferowany odczyn gleby
Podłoże lekko kwaśne
Tolerowany odczyn gleby
Podłoże kwaśne

Cechy

  • Ozdobny kształt pędów
  • Atrakcyjny pokrój
  • Zwarty pokrój
  • Atrakcyjna zimą
  • Zwarty system korzeniowy

Ostrzeżenia

  • Może przemarzać

Zastosowanie

  • Do małych ogrodów
  • Do ogrodu skalnego
  • Do ogrodu żwirowego
  • Na rabaty mieszane
  • Na skarpę
  • Na wrzosowiska
  • Nad oczka wodne

care

  • Znosi zanieczyszczenie powietrza
  • Dobrze znosi cięcie
  • Dobrze znosi przesadzanie

morphology

  • Zimozielone liście

Grupy roślin

Przeglądaj grupy roślin

Choroby i szkodniki

Choroby i szkodniki

Dobrze uprawianą roślinę rzadko dopadają choroby. Najczęściej brązowieją jej igły z powody suszy fizjologicznej. Najgroźniejsza natomiast jest fytoftoroza.

Zobacz pełny katalog