Cyprysik tępołuskowy

Chamaecyparis obtusa Kosteri

Cyprysik o atrakcyjnym szeroko stożkowatym pokroju i muszlowatych falistych łuskach.

Opis

Cyprysiki tępołuskowe, zwane też (ze względu na pochodzenie) japońskimi, to wolno rosnące orientalne iglaki przeznaczone na zaciszne stanowiska ze względu na niepełną mrozoodporność. 'Nana Gracilis' zachwyca ciekawą strukturą łusek i nieregularnym, zwartym pokrojem.

Cyprysik tępołuskowy Zdjęcie główne

Liście

Pokrój

Jesień

01 / 4

Wygląd

'Kosteri' to karłowa odmiana o stożkowym, nieregularnym zarysie. Roślina rośnie bardzo wolno – przyrost roczny wynosi około 6 cm; 10-letnie egzemplarze osiągają około 60 cm wysokości, z docelowych ok. 200 cm.

Największą zaletą odmiany są oryginalne, muszlowate, pofalowane i błyszczące łuski w zielonym kolorze. Łuski są gęsto ułożone na rozgałęzieniach, zachodzą na siebie i bywają poskręcane, co nadaje iglakowi orientalny charakter. Odmiana przypomina 'Nana Gracilis', ale ma jaśniejszą barwę łusek.

02 / 4

Stanowisko i uprawa

Cyprysiki tępołuskowe są dość wymagające. Z uwagi na niepełną mrozoodporność najlepiej rosną w zacisznych, osłoniętych od wiatru stanowiskach. Preferują podłoże wilgotne, przepuszczalne i żyzne. Są kwaśnolubne – najlepiej czują się w podłożu o odczynie kwaśnym lub lekko kwaśnym.

Roślina poradzi sobie także na przeciętnej glebie ogrodowej (nie piaszczystej), choć na gorszym podłożu jej wygląd może być mniej efektowny.

Młode rośliny mogą przemarzać, dlatego warto je osłaniać. Na zachód od Wisły zwykle lepiej sobie radzą.

Cyprysiki mogą rosnąć i w słońcu, i w półcieniu; na mocnym nasłonecznieniu należy pamiętać o zapewnieniu większej wilgotności. Uprawie sprzyja sąsiedztwo zbiornika wodnego (oczka, stawu, kaskady). Rośliny wyraźnie nie tolerują przesuszania, co ma szczególne znaczenie podczas bezśnieżnej zimy, gdy grozi im susza fizjologiczna.

Mimo że gatunek często stosowany jest w przestrzeniach miejskich i wykazuje odporność na zanieczyszczenia, nie przepada za suchym powietrzem, nie lubi upałów ani zasolonego podłoża (np. przy chodnikach i drogach).

03 / 4

Zastosowanie

Dzięki wolnemu wzrostowi roślina sprawdzi się zarówno w mniejszych, jak i większych ogrodach przydomowych; dobrze prezentuje się także w donicy. Orientalny wygląd cyprysika czyni go wartościowym elementem ogrodu japońskiego – w towarzystwie azalii japońskich, host, tawułek japońskich, klonu palmowego czy sosny drobnokwiatowej.

'Kosteri' ze względu na ciekawą fakturę i strukturę bywa wykorzystywana w ogrodzie nowoczesnym. Może też urozmaicać kompozycje z roślin iglastych: jałowców, sosen górskich, jodeł balsamicznych czy świerków białych.

Ze względu na preferencje wilgotnościowe cyprysik można sadzić nad oczkiem wodnym, w towarzystwie zwiewnych tawułek Andersa oraz niewymagającego dziurawca ozdobnego 'Hidcote'. W niewielkim miejskim ogrodzie dobrze będzie się prezentował z płaczącym, szczepionym na pniu modrzewiem europejskim 'Repens', wiosennymi tulipanami oraz długo kwitnącymi liliowcami, np. żółtą odmianą 'Stella de Oro'.

04 / 4

Ciekawostki

Cyprysik tępołuskowy (japoński) jest uważany za jedno z pięciu świętych drzew Japonii. Pozostałe to sosna parasolowata, sakaki (Cleyera japonica), cedr i miłorząb.

Fenologia

Roczny rytm kwitnienia, owocowania i prac pielęgnacyjnych

Fenologia rośliny

Sadzenie
Iglaki kwasolubne sadzone jako soliter lub na rabacie 10-16. tydz. marzec - kwiecień zalecane Czytaj więcej
Iglaki kwasolubne sadzone jako soliter lub na rabacie 31-38. tydz. sierpień - wrzesień zalecane Czytaj więcej
Cięcie
Cięcie wczesnowiosenne - porządkujące po zimie 6-10. tydz. luty - marzec Czytaj więcej
Nawożenie
Całosezonowe 9-13. tydz. luty - marzec Czytaj więcej
Nawożenie Wiosenne 10-12. tydz. marzec Czytaj więcej
Nawożenie wiosenne 12. tydz. marzec Czytaj więcej
Nawożenie Letnie 20. tydz. maj Czytaj więcej
Nawożenie Letnie 26-28. tydz. czerwiec - lipiec Czytaj więcej
Nawożenie późnoletnie 28. tydz. lipiec Czytaj więcej
Nawożenie Jesienne 30-37. tydz. lipiec - wrzesień Czytaj więcej

Dane pochodzą z modelu Plant Phenology V1. Terminy są tygodniowymi zakresami walidowanymi z danych Ogrodeusa i mogą różnić się zależnie od pogody oraz stanowiska.

Rozmiary

Rozmiary i wzrost

Docelowa wysokość
2 m
Docelowa szerokość
1 m
Wysokość po 10 latach
60 cm
Szerokość po 10 latach
40 cm
Rozstaw sadzenia
50 cm

Cechy

Cechy rośliny

Strefa mrozoodporności
Strefa mrozoodporności 7
Naturalny pokrój
Stożkowaty
Liście / igły
Zimozielone liście / igły
Klasa rozmiaru
Miniatura

Formowanie

Formowanie i prowadzenie

Nadaje się do formowania jako
Geometryczne formy
Prowadzenie
Forma pienna

Cechy

Cechy i zastosowanie

Stanowisko

Preferowane nasłonecznienie
Pełne słońce Półcień
Preferowana wilgotność gleby
Świeże stanowisko Wilgotne stanowisko
Preferowana gleba
Gleba przepuszczalna Gleba żyzna
Tolerowana gleba
Gleba próchniczna Gleba piaszczysto-gliniasta Przeciętna gleba ogrodowa
Preferowany odczyn gleby
Podłoże lekko kwaśne
Tolerowany odczyn gleby
Podłoże kwaśne

Cechy

  • Ozdobny kształt pędów
  • Atrakcyjny pokrój
  • Zwarty pokrój
  • Atrakcyjna zimą
  • Zwarty system korzeniowy

Ostrzeżenia

  • Może przemarzać

Zastosowanie

  • Soliter
  • Do małych ogrodów
  • Do ogrodu skalnego
  • Do ogrodu żwirowego
  • Do tworzenia zielonych rzeźb
  • Na rabaty mieszane
  • Na skarpę
  • Na wrzosowiska
  • Nad oczka wodne
  • Niski żywopłot
  • Żywopłot zimozielony

care

  • Znosi zanieczyszczenie powietrza
  • Dobrze znosi cięcie
  • Dobrze znosi przesadzanie

morphology

  • Zimozielone liście

Grupy roślin

Choroby i szkodniki

Choroby i szkodniki

Dobrze uprawianą roślinę rzadko dopadają choroby. Najczęściej brązowieją jej igły z powody suszy fizjologicznej. Najgroźniejsza natomiast jest fytoftoroza.

Zobacz pełny katalog