Sosna górska
Pinus mugo
Wytrzymała roślina do zadań specjalnych, która zadomowi się w każdym ogrodzie, ciesząc nas soczystą, ciemną zielenią igieł i zwartym pokrojem.
Sosna górska, zwana też kosówką, to pionierka — rośnie zarówno na skalnych zboczach Sudetów i Karpat, jak i na smaganych wiatrem nadmorskich wydmach. Roślina dobrze znosi zimno, wiatr, okresowe niedobory i nadmiar wody oraz zasolenie podłoża. Można śmiało stwierdzić, że sosna górska sprawdzi się w wielu ogrodach.
Liście
Pokrój
Jesień
01 / 4
Wygląd
Kosodrzewina w zależności od warunków może przyjmować różne formy: być niewielkim skarlałym krzewem, lekko płożącą się rośliną, zwartym, gęstym i często kulistym, wielopiennym krzewem lub — w sprzyjających warunkach — sporym drzewkiem. Zasadą jest, że im lepsze stanowisko i gleba, tym bujniejszy pokrój.
Przeciętna szerokość i wysokość dorosłej rośliny waha się w granicach 2–5 m, jednak wzrost jest powolny: po około 10 latach wiele okazów osiąga jedynie 100–150 cm wysokości.
Igły występują parami (sosna dwuigielna), mają intensywny zielony kolor, są krótkie — zwykle 3–8 cm — gęsto osadzone na pędach i kłujące.
Roślina wytwarza mocny, rozległy system korzeniowy, dlatego warto przemyśleć miejsce sadzenia — kosówka zadomowiona na stanowisku jest trudna do przesadzenia.
Sosna górska tworzy typowe sosnowe szyszki, które wiszą na gałęziach jako ciemnobrązowe „bombki” i nie odpadają od razu po wysypaniu nasion.
02 / 4
Stanowisko i uprawa
Sosna górska jest wybitnie światłożądna i najlepiej rośnie na stanowiskach w pełnym słońcu; toleruje jednak krótkotrwałe, niewielkie zacienienie (1–2 h dziennie).
Jako roślina pionierska dobrze znosi okresowe niedobory wody, suche i zanieczyszczone powietrze (znacznie lepiej niż sosna pospolita), choć preferuje wilgotniejsze powietrze, jakie występuje przy zbiornikach wodnych.
Wymagania glebowe są niewielkie: kosodrzewina akceptuje podłoża kamieniste, piaszczyste, piaszczysto-gliniaste oraz żyzne, przepuszczalne i próchniczne. Zaadaptuje się także na glebach cięższych — gliniastych czy podmokłych — i wykazuje tolerancję wobec pH od zasadowego po kwaśne torfowe.
Sosna górska jest całkowicie mrozoodporna na terenie całego kraju.
Na dwa czynniki trzeba uważać: nie toleruje psiego moczu (jak większość zimozielonych) oraz nie lubi długotrwałego cienia. Roślina dobrze znosi cięcie — przeprowadza się je na wiosennych przyrostach (patrz cięcie).
03 / 4
Zastosowanie
W naturze kosodrzewina pełni funkcję stabilizującą stoki górskie — utrzymuje ziemię na stromych zboczach i zapobiega osuwiskom. To zastosowanie warto wykorzystać w ogrodzie przy problematycznych skarpach. W towarzystwie jałowców, trzmielin Fortune'a czy irg płożących zapewnimy trwałą stabilizację podłoża.
Kosówka bywa stosowana w minimalistycznych kompozycjach z trawami ozdobnymi, w zieleni miejskiej jako soliter lub w zestawieniach z berberysami (np. Thunberga 'Admiration' lub 'Erecta') i tawułami (np. 'Genpei'). Dobrze komponuje się także na skalniakach z sasankami, bergeniami i rojnikami, tworząc klimat zbliżony do śródziemnomorskiego lub przypominający górskie krajobrazy.
Roślina nadaje się także na wrzosowiska w towarzystwie wrzosów, wrzośców czy azalii. Dzięki niewielkim rozmiarom wielu odmian spotyka się ją także na balkonach i tarasach — sadzoną w dużych skrzynkach lub doniczkach i formowaną jak ogrodowe bonsai.
04 / 4
Warto wiedzieć
Choć sosna górska jest wytrzymała, podobnie jak inne zimozielone jest wrażliwa na psie odchody i mocz. To ogranicza jej stosowanie w bezpośrednim sąsiedztwie chodników i w przestrzeni miejskiej. Aby ograniczyć ryzyko uszkodzeń, nie sadźmy kosówki tuż przy krawędzi rabat ani wzdłuż chodników; alternatywą mogą być odmiany szczepione na pniu.
Fenologia
Roczny rytm kwitnienia, owocowania i prac pielęgnacyjnych
Fenologia rośliny
- Brązowe
Dane pochodzą z modelu Plant Phenology V1. Terminy są tygodniowymi zakresami walidowanymi z danych Ogrodeusa i mogą różnić się zależnie od pogody oraz stanowiska.
Rozmiary
Rozmiary i wzrost
- Docelowa wysokość
- 5 m
- Docelowa szerokość
- 5 m
- Rozstaw sadzenia
- 2 m
Cechy
Cechy rośliny
- Strefa mrozoodporności
- Strefa mrozoodporności 3
- Naturalny pokrój
- Zwarty
- Liście / igły
- Zimozielone liście / igły
- Siła wzrostu
- Wolny wzrost
Formowanie
Formowanie i prowadzenie
- Nadaje się do formowania jako
- Geometryczne formy Kulisty Żywopłot
- Prowadzenie
- Forma pienna Żywopłot nieformowany
Cechy
Cechy i zastosowanie
Stanowisko
- Preferowane nasłonecznienie
- Pełne słońce
- Preferowana wilgotność gleby
- Świeże stanowisko
- Tolerowana wilgotność gleby
- Suche stanowisko Wilgotne stanowisko
- Preferowana gleba
- Gleba przepuszczalna Przeciętna gleba ogrodowa
- Preferowany odczyn gleby
- Podłoże lekko kwaśne
- Tolerowany odczyn gleby
- Podłoże kwaśne Podłoże obojętne Podłoże zasadowe Podłoże lekko zasadowe
Cechy
- Zwarty pokrój
- Atrakcyjna przez cały sezon
- Zwarty system korzeniowy
Ostrzeżenia
- Źle znosi przesadzanie
Zastosowanie
- Roślina okrywowa
- Do pojemników
- Do małych ogrodów
- Do ogrodu skalnego
- Do ogrodu żwirowego
- Do parków
- Do zieleni miejskiej
- Na balkony i tarasy
- Na rabaty mieszane
- Na skarpę
- Na wrzosowiska
- Nad oczka wodne
care
- Znosi zanieczyszczenie powietrza
- Znosi zasolenie gleby
- Dobrze znosi cięcie
- Znosi suszę
morphology
- Zimozielone liście
Grupy roślin
Przeglądaj grupy roślin
Choroby i szkodniki
Choroby i szkodniki
Roślina jest odporna i rzadko choruje. Najczęstszych szkodnikiem jest mszyca.
Galeria
Galeria
Powiązana wiedza
-
Jakie powojniki możemy posadzić w ogrodzie?
Powojniki (Clematis) są piękne pnącza cenione za romantyczne kwiaty. Ich wybór przyprawia o zawrót głowy - powojniki tak możemy dobrać do ogrodu, że będą kwitły od kwietnia aż do października.
-
Kwiecień w ogrodzie
W kwietniu witamy wiosnę i jej subtelne kolory - cieszą nas żółte forsycje, różowe śliwy czy białe magnolie. Jest to czas ogrodników: sadzimy, dzielimy, przesadzamy i nawozimy. Czeka nas więc sporo pracy, ale też satysfakcji i zadowolenia z jej efektów.
-
Czerwiec w ogrodzie
Pierwszy letni miesiąc daje dużo radości w ogrodzie. Trwa festiwal barw i kwiatów. W tym miesiącu kontynuujemy prace wiosenno-letnie i nie ma mowy o lenistwie. Przede wszystkim podlewamy, pielimy i walczymy ze szkodnikami i chorobami. Sadzimy, siejemy, pikujemy, rozsadzamy i pilnujemy, aby dotychczasowe prace przyniosły pożądany efekt.
