Rośliny iglaste

Wachlarz pokrojów jest równie imponujący. Do wyboru mamy iglaki stożkowate, wzniesione, kuliste czy luźne. Bogactwo odmian przejawia się także w kształtach, kolorach i długości igieł. U niektórych, np. modrzewi, igły przebarwiają się jesienią i opadają na zimę.

Dobór iglaka do warunków panujących w ogrodzie zwykle nie sprawia problemu. Wśród odmian ozdobnych znajdują się rośliny preferujące różne stanowiska: od słonecznych po cieniste, od suchych po wilgotne.

"Iglaki" słyną z tego, że są niewymagające i praktyczne — opinia ta jest zasłużona. Są odporne na niskie temperatury i wiele chorób, a szkodniki zwykle je omijają. Wyjątkiem bywają niektóre odmiany świerków, często atakowane przez przędziorka.

Grupa ta jest łatwa w uprawie również dlatego, że większość odmian nie wymaga formowania. Pielęgnacja często ogranicza się do rozsypania wiosną nawozów o przedłużonym działaniu.

Jako rośliny zimozielone drzewa iglaste są jednak narażone na usychanie podczas długich, mroźnych i słonecznych zim. W czasie odwilży, gdy brak śniegu, warto je obficie podlewać.

Praktyczne zalety uzupełniają niewątpliwe walory estetyczne. Zimą często stają się jedyną ozdobą ogrodu.

Dla miłośników ogrodów formalnych iglaste drzewa ozdobne są też materiałem do tworzenia fantazyjnych rzeźb, które nadają założeniom bajkowy lub barokowy charakter.