Cyprysik nutkajski

Chamaecyparis nootkatensis Aureovariegata

Atrakcyjna odmiana posiadająca żółte plamki, która dobrze sprawdzi się jako barwny soliter, uzupełnienie rabaty lub posadzona w równym rzędzie jako luźny szpaler.

Opis

Cyprysiki nutkajskie to najbardziej wytrzymałe spośród cyprysików rośliny, które dobrze zimują na terenie całego kraju i wykazują znaczną odporność na zanieczyszczone miejskie powietrze. Dzięki tym cechom mogą być swobodnie stosowane we wszystkich polskich ogrodach przydomowych.

Cyprysik nutkajski Zdjęcie główne

Liście

Pokrój

Jesień

01 / 3

Wygląd

'Aureovariegata' to roślina o szeroko stożkowatym pokroju. Jej tempo wzrostu jest dość wyraźne — średni przyrost roczny wynosi około 20 cm, w efekcie czego 10‑letnie egzemplarze osiągają około 2 m wysokości przy przewidywanej wysokości docelowej ok. 5 m.

Za młodu iglak ma dość luźny, lecz jednocześnie gęsty pokrój; z wiekiem staje się bardziej zwarty i dobrze zarysowany, tworząc niski stożek. Pędy rosną płasko i ukośnie ku górze, końce zaś delikatnie się przewieszają, co nadaje roślinie lekko płaczącą formę.

Łuski pokrywające pędy występują w dwóch kolorach — zielonym oraz z żółtymi cętkami. Obfitość żółtych plamek sprawia, że z daleka roślina tworzy atrakcyjny, stały melanż barw, widoczny przez cały rok.

02 / 3

Stanowisko i uprawa

Roślina toleruje różne warunki glebowe pod względem żyzności, wilgotności i pH, jednak najlepiej rośnie na żyznych, przepuszczalnych, próchnicznych glebach o stałej wilgotności podłoża.

Może być sadzona zarówno na stanowiskach słonecznych, jak i w półcieniu. W pełnym słońcu warto dbać o utrzymanie wilgotnego podłoża; w półcieniu wystarczy podłoże umiarkowanie wilgotne.

Cyprysiki nutkajskie wykazują odporność na zanieczyszczone miejskie powietrze i wysokie temperatury, choć preferują otoczenie o wyższej wilgotności powietrza. Dobrze reagują na regularne zraszanie — najlepiej rano lub wieczorem, aby uniknąć poparzeń.

Roślina jest mrozoodporna w większości kraju, z wyjątkiem najbardziej surowych rejonów: Podhala i Suwalszczyzny.

03 / 3

Zastosowanie

Stosując odmianę 'Aureovariegata', warto zachować umiar, aby nie wprowadzić nadmiernego chaosu na rabacie. Pstry rysunek liści dobrze komponuje się ze stonowanym towarzystwem.

Można ją posadzić jako soliter, użyć jako kolorystyczny akcent w rabacie lub zestawić w grupie jako luźny szpaler. Dobrym kontrastem będą ciemnozielone okazy, np. mahonia 'Apollo', intensywnie kwitnące tawuły van Houtte'a (tawuła van Houtte'a) oraz stonowany berberys Thunberga 'Kobold' (berberys 'Kobold').

Połączenie iglaków z bylinami też może być udane: 'Aureovariegata' dobrze zestawia się z wilczomleczem pstrym i liliowcem ogrodowym na stanowiskach słonecznych, a na bardziej zacienionych miejscach z czosnkiem niedźwiedzim (czosnek niedźwiedzi) lub funkią (np. 'Siebolda'). Duże liście bylin przez większość sezonu tworzą spokojne tło, a ich kwiaty są jedynie sezonowym akcentem, który nie konkuruje z barwą cyprysika.

Cętkowanie rośliny nie przeszkadza, gdy używamy jej jako okazu soliterowego lub w grupie w formie szpaleru.

Fenologia

Roczny rytm kwitnienia, owocowania i prac pielęgnacyjnych

Fenologia rośliny

Sadzenie
Iglaki kwasolubne sadzone jako soliter lub na rabacie 10-16. tydz. marzec - kwiecień zalecane Czytaj więcej
Iglaki kwasolubne sadzone jako soliter lub na rabacie 31-38. tydz. sierpień - wrzesień zalecane Czytaj więcej
Cięcie
Cięcie wczesnowiosenne - porządkujące po zimie 6-10. tydz. luty - marzec Czytaj więcej
Nawożenie
Całosezonowe 9-13. tydz. luty - marzec Czytaj więcej
Nawożenie Wiosenne 10-12. tydz. marzec Czytaj więcej
Nawożenie wiosenne 12. tydz. marzec Czytaj więcej
Nawożenie Letnie 20. tydz. maj Czytaj więcej
Nawożenie Letnie 26-28. tydz. czerwiec - lipiec Czytaj więcej
Nawożenie późnoletnie 28. tydz. lipiec Czytaj więcej
Nawożenie Jesienne 30-37. tydz. lipiec - wrzesień Czytaj więcej

Dane pochodzą z modelu Plant Phenology V1. Terminy są tygodniowymi zakresami walidowanymi z danych Ogrodeusa i mogą różnić się zależnie od pogody oraz stanowiska.

Rozmiary

Rozmiary i wzrost

Docelowa wysokość
5 m
Docelowa szerokość
1,5 m
Wysokość po 10 latach
2 m
Szerokość po 10 latach
90 cm
Rozstaw sadzenia
1 m

Cechy

Cechy rośliny

Strefa mrozoodporności
Strefa mrozoodporności 5
Naturalny pokrój
Stożkowaty
Liście / igły
Zimozielone liście / igły
Siła wzrostu
Średnia siła wzrostu

Formowanie

Formowanie i prowadzenie

Nadaje się do formowania jako
Geometryczne formy Stożkowaty Żywopłot
Prowadzenie
Forma pienna Żywopłot nieformowany

Cechy

Cechy i zastosowanie

Stanowisko

Preferowane nasłonecznienie
Pełne słońce Półcień
Preferowana wilgotność gleby
Świeże stanowisko Wilgotne stanowisko
Preferowana gleba
Gleba przepuszczalna Gleba żyzna
Tolerowana gleba
Gleba próchniczna Gleba piaszczysto-gliniasta Przeciętna gleba ogrodowa
Preferowany odczyn gleby
Podłoże lekko kwaśne
Tolerowany odczyn gleby
Podłoże kwaśne Podłoże obojętne

Cechy

  • Ozdobne liście lub igły
  • Atrakcyjny pokrój
  • Zwarty pokrój
  • Atrakcyjna zimą
  • Atrakcyjna przez cały sezon
  • Zwarty system korzeniowy
  • Łatwa do rozmnażania

Ostrzeżenia

  • Może przemarzać

Zastosowanie

  • Soliter
  • Do małych ogrodów
  • Do ogrodu żwirowego
  • Do tworzenia zielonych rzeźb
  • Na podjazd
  • Na rabaty mieszane
  • Na szpalery
  • Nad oczka wodne
  • Żywopłot nieformowany
  • Żywopłot zimozielony

care

  • Znosi zanieczyszczenie powietrza
  • Dobrze znosi cięcie

morphology

  • Zimozielone liście

Grupy roślin

Przeglądaj grupy roślin

Choroby i szkodniki

Choroby i szkodniki

Dobrze uprawianą roślinę rzadko dopadają choroby. Najczęściej brązowieją jej igły z powody suszy fizjologicznej. Najgroźniejsza natomiast jest fytoftoroza.

Zobacz pełny katalog