Szafirki

Wczesną wiosną, na początku marca, pojawia się kępa około 7 soczyście zielonych liści. Po około 2 tygodniach z nich wychylają się pędy kwiatostanowe z gronami białych, niebieskich lub niebiesko‑fioletowych kwiatów. Niektóre odmiany pachną, inne nie. Wszystkie nadają się do tworzenia wiosennych bukiecików, które w chłodniejszej temperaturze długo zachowują wartość dekoracyjną.

Szafirki nie mają wygórowanych wymagań. Dobrze rosną na żyznej i przepuszczalnej glebie. Cebule z reguły nie lubią stagnującej wody, w której gniją i chorują.

Po przekwitnięciu warto zostawić liście aż same zaschną. Liście odżywiają cebule, które w kolejnych miesiącach rozmnażają się i wytwarzają cebule potomne.

Szafirki należy co 3–4 lata wykopywać w okresie spoczynku (czerwiec–lipiec). Zabieg ten jest konieczny, bo w jednym miejscu robi się wtedy zbyt wiele cebul potomnych. Ich natłok powoduje konkurencję o wodę i pokarm, wskutek czego rośliny słabiej kwitną i z czasem zanikają.

Szafirki doskonale uzupełniają rabaty wiosenne. Rosną niewysoko — około 20 cm. Najlepiej sadzić je z przodu rabaty jako obwódkę lub w większych grupach.

• Gleba: żyzna i przepuszczalna.
• Pozostawić liście po kwitnieniu do zaschnięcia.
• Wykopywać co 3–4 lata w okresie spoczynku (czerwiec–lipiec).
• Sadzenie: z przodu rabat lub w dużych grupach; wysokość ok. 20 cm.